Een open blije blik kwam mij tegemoet.

De beelden met vluchtelingen in een bootje waren toch wel heel illustratief voor 2015. Ook de scholen in Tilburg kregen te maken met een stroom vluchtelingen uit Syrië.

Op mijn school is dat eigenlijk niets nieuws. Al jaren vangen wij allerlei kinderen uit allerlei verschillende situaties op. Toch was het deze keer best spannend. Allerlei beelden over deze mensen waren namelijk al op ons netvlies gekomen. Een mevrouw van vluchtelingenwerk belde. Of wij drie kinderen konden opvangen. De eerste afspraak werd gemaakt op een maandag om 9.00 u. Tenminste dat stelde ik voor. Op de achtergrond hoorde ik een discussie in het Engels. De mevrouw van vluchtelingenwerk vertelde me dat de vader van het gezin nogal moeite had met het vroege tijdstip. Mijn wenkbrauwen fronsten en ik dacht er het mijne van.

De bewuste maandag brak aan en om klokslag 9 uur stond er een hele aardige man met drie kinderen in mijn kantoor. Ik maakte een praatje en mijn opgebouwde vooroordeel verdween al gauw. Wat een lieve betrokken vader en wat een leuke kinderen. Ik moest deze vader uitleggen dat zijn twee dochters elders naar school moesten. De oudste dochter naar een internationale schakelklas en de jongste dochter naar de taalschool. Het derde kind, een jongetje van vier kon wel bij ons terecht. Hij kon de volgende dag starten.

Ik bedacht mij ineens in wat voor ingewikkeld land we leven en ik zorgde ervoor dat de moeder van het gezin haar zoon de volgende dag kon brengen met broodtrommel en drinken. Ik beloofde vader om dezelfde dag nog contact te leggen met de mevrouw van vluchtelingenwerk om de scholen voor de dochters te regelen. De volgende dag kwam de Syrische moeder met haar zoon. Mijn leerkracht zag er best tegen op. Terecht bleek al snel. Het jongetje was angstig en bang en klampte zich aan zijn moeder vast. Ik dacht even aan al die beelden van televisie. Wat zouden deze moeder en haar zoon allemaal hebben meegemaakt? Uiteindelijk lukte het ons om moeder en kind rustig afscheid te laten nemen van elkaar en besloot ik om moeder nog even gerust te stellen. Ze was erg dankbaar en lief. We namen hartelijk afscheid van elkaar.

Het schoolleven ging verder zijn gangetje. Een week later stond ik op een ochtend bij de deur. De Syrische moeder kwam binnen met haar zoon. Ze groette me en sprak me aan. Ik vroeg haar hoe het was. Moeder schoof haar zoon naar voren en hij keek me aan en zei: goedemorgen. Een open blije blik kwam mij tegemoet. Moeder vertelde dat hij het erg naar zijn zin heeft. Het maakte me oprecht blij en trots op mijn school en mijn team. Ik vond het een prachtig onderwijsmoment op een gewone onderwijsdag.


 

Ik ben Lizette Knuvers Mijland en sinds 2013 directeur van basisschool De Cocon in Tilburg. Ik teken, schilder en fotografeer graag. Daarnaast schrijf ik wel eens een blog voor onderwijswijven. Twitter op persoonlijke titel.

Een nieuwe fase
Schilderij
RSS