Schilderij

Mijn onderwijsmoment is een schilderij. Een schilderij dat niemand ooit zo zal kunnen zien als ik. Het schilderij verandert elke dag, elk uur, elke minuut, elke seconde. Het verandert met elke interactie. Het schilderij kent vele schilders,, zal nooit klaar zijn. Het schilderij is onbetaalbaar, zelfs voor de olijkte oliesjeik, de meest ontzagwekkende oligarch, de geldgeilste Wall Street Wolf. Zij zullen het schilderij ook nooit werkelijk zien. Het slechts willen verkrijgen om wat zij er over horen.

Mijn onderwijsmoment is een schilderij waar je in kunt stappen en in kunt verdwalen. Zoals Dorothy in The Wizard of Oz of Bastian in The Neverending Story, Neo in The Matrix. Mijn onderwijsmoment is een schilderij vol vrij bewegende fantasie, gevangen in de unieke streken van Vincent.

Linksonder is het hoofzakelijk grijs/zwart, het grijs van de kale grond in de winter, het zwart van het asfalt van de weg langs het weiland. Het zwart van vergaderingen, cijfers, nablijven, vaste uren en lokalen. Het grijs van beton, gedacht sterk als diamant, vaak drijfzand zonder waarschuwend bordje. Rechtsonder is klei bewerkt tot rode stenen, een gebouw, een constructie om koude buiten te houden maar ook mensen binnen. De rode stenen zijn geordend als roosters.

In het midden onder en ook aan de zijkanten is het groen van het gras waar kinderen langsfietsen, geel van de bus, veelkleurig van de auto’s van de mamma’s en pappa’s. Soms regent het. Vaak bloeien er bloemen en ruikt het naar zweet. Jeugdig en oud gemengd.

Linksboven lichtblauw. Rechtsboven vaker rood-oranje. Beide uitnodigend. Je wilt daar graag zijn. Rustgevend en warm. Er is een duidelijke richting in het schilderij. Geen duidelijke weg. Er is wel veel paars ook. En klavertjes vier.

Er lopen figuren door het schilderij. Veelkleurig verschillend. Kleine en grote, over de weg, door het weiland, hand in hand, in groepen, soms alleen, door het water, door de lucht, over voor andere onzichtbare wegen. Soms zijn ze samen, hand in hand, dan groeien de ogen. De warmte van de ontmoeting hecht zich aan het canvas.

Soms klinkt er geluid uit het schilderij. “Starry, starry night, paint your pallet blue and gray”. “We don’t need no thought control. No dark sarcasm in the classroom.” “Mag ik dan bij je zijn?”. Vaak klinkt er gelach.

In het midden is er nooit iets hetzelfde. Daar gebeurt het wonder dagelijks opnieuw. Er verschijnt een puur witte stip, een moment van geluk, het schilderij geeft licht en warmte. Van alle kanten kijken de figuren naar het midden. Soms naar niets. Soms naar alles tegelijk. Het magische midden zorgt dat je blijft kijken. Je kijkt. Je hoopt te zien.

Elke dag wordt het schilderij mooier.

Mijn onderwijsmoment is het nooit-eindigende verhaal vol helden die zelf op zoek zijn naar hun rol in het leven, helden die op zoek zijn naar hun eigen schilderij.


Frans is docent en doet daarbij zijn best, vooral voor de leerlingen. Hij twijfelt vaak maar heeft even zo vaak gelijk. Hij is een dagelijks dromende doener. Hij schrijft veel minder dan hij denkt. Hij heeft blauwe ogen. Hij deelt soms wat verf uit.

Een open blije blik kwam mij tegemoet.
Verkoop is emotie
RSS