Soms….voel ik me best alleen.

Begin februari 2015 mocht ik mijn CV opsturen naar een Hogeschool en ging ik voor het eerst van mijn leven aan de slag als Kerndocent (ict).
In eerste instantie als inhuur op contractbasis en vervolgens vanaf augustus in een tijdelijke aanstelling tot 23 februari 2016 (0,2 fte).

Dan hoor je er ineens bij.

Wanneer je die ene dag in de week, met wisselend succes en wisselende motivatie tot de beroepsgroep “docent” behoort….hoor je er in onderwijsland ineens bij.

Bij het insturen van voorstellen voor congressen en conferenties, want alles is “door scholen, voor scholen” of “door leraren voor leraren”.
Bij het bestellen van software …..surf of slim.
Bij het kopen van een Appelding….5% korting.
Bij het opbouwen van pensioen.
Bij het niet hoeven lezen van mail in de vakanties.
Bij het ontvangen van een kerstpakket.


Wat is er anders dan mijn andere 0,8 onderwijs ondernemerschap?

Nog steeds kom en ga ik alleen.
Ik moet mijn eigen weg zoeken in een gebouw dat vergelijkbaar is met een doolhof.
Ik moet zelf uitzoeken waar ik de voedselbonnen haal (‘s avonds lesgeven).
Ik moet met de metro omdat er geen parkeerplaatsen zijn.
Ik moet iemand zoeken die een deur voor me kan openmaken.
Ik moet zelf snorren op intranet naar declaratieformulieren of mijn salarisstrook.
Ik zie mijn collega’s zelden vanwege invliegen op gekke uren en lestijden die gek genoeg ook lunchtijden zijn.

Al jaren zoek ik mijn eigen weg en moet ik soms hele scholen door sluipen om iemand te vinden die weet wat ik kom doen en me doorverwijst.
Al jaren moet ik modderen met technische onvolkomenheden als het ontbreken van een tijdelijk gastaccount, een PC met een usb poort of een aangesloten beamer en mag er niets over zeggen.
Als onderwijsondernemer moet ik leuren en zeuren om een factuur betaald te krijgen.
Alleen als er honderdduizend codes op de factuur staan, die nooit iemand je aanlevert krijg je het geld, vaak ruim na de wettelijke 30 dagen termijn.

Waarom sluiten “docenten, scholen, congresorganisatoren en leveranciers” kleine onderwijsondernemers (ZZP’ers) telkens buiten?

Een conferentie (bijvoorbeeld de CVI conferentie) kost mij als ondernemer inclusief overnachting bijna 1.000 euro. Daar waar bij scholen de baas betaalt, in het kader van de professionalisering…moet ik er gewoon hard voor werken om erbij te zijn.

Misschien ook wel eens handig om erbij stil te staan dat bij kleine onderwijsondernemers de schoorsteen ook moet roken en er dus niet altijd “gratis en voor niets” opgetreden kan worden.
Dat broodrovende gesubsidieerde clubs wel alles voor niets aanbieden, daar vind ik wel iets van!!


Weg met de grenzen!!

Let op mijn woorden : Boundary Crossing is -met name voor onderwijs- nog onvoldoende ingeburgerd, maar gezien de ontwikkelingen in de maatschappij, straks heel vanzelfsprekend.

Beter kort invliegen van expertise en kennis uit andere werelden oppikken dan steeds maar kleine aanstellingen geven en verlengen of juist niet verlengen en mensen ineens op straat zetten.

Ik heb geduld…..maar ik voel me soms best alleen!


Karin is Onderwijsondernemer: onderwijshart met oog voor onderwijs.
Op Twitter @karinwinters

 

Het zit er weer op....
Daar sta je dan

1 comment

  • Marie Pastoor

    Pijnlijk herkenbaar dit, helaas. ook ik moet vaak knokken : veel gesprekken en mails over en weer, voordat er een kleine opdracht uitkomt. Het is erg moeilijk om als onderwijsondernemer op scholen te mogen werken, zelfs als de leraren ervan overtuigd zijn dat mijn product of dienst is wat zij zoeken. Zelfs als je jarenlang voor een school hebt gewerkt. Misschien moeten we toch meer samen doen, Karin; dan ben je niet meer zo alleen… 🙂

RSS